افراد سرمایه های خود را نزد بانک ها قرار می دهند (مثل بانک ملی، ملت و صادرات)   به این بانک ها Retail bank (R.B)  یا بانک های محلی گفته می شود. افراد در این بانک ها از 5000 تومان تا هر مبلغی که بخواهند می توانند سرمایه گذاری کنند. در کنارRetail bank ها ما بانک های مرکزی را هم داریم که به آنها Corporate bank گفته می شود.افراد در Corporate bank ها نمی توانند سرمایه گذاری بکنند چون Corporate bank ها فقط مبالغ بالای سرمایه گذاری را جذب می کنند. حال برای آنکه Retail bank ها بتوانند به سرمایه گذاران خود سود بدهند باید سرمایه های جذب شده را در فعالیت های سود ده اقتصادی سرمایه گذاری کنند. به این منظور سرمایه های جذب شده را در اختیار Corporate bank  ها قرار می دهند. Corporate bank ها با جمع آوری این سرمایه های کلان به منظور سرمایه گذاری، این مبالغ را به شرکت ها و گروه هایی که در امرسرمایه گذاری تخصص های خاص دارند می دهند. به این گروه های تخصصی  Manager Money گفته می شود. Money Manager ها گروه های تخصصی هستند که زمینه های سرمایه گذاری را در بخشهای مختلف شناسایی کرده، که تعداد آنها هم در دنیا زیاد است. این شرکت ها چون حجم سرمایه بالا در اختیار دارند می توانند تولید سود بالایی بکنند. این قضیه کاملا آشکار است که با حجم سرمایه بالا حجم سود دهی هم بالا می رود. برای مثال شرکت EMAAR که در امر ساخت و ساز و شهرک سازی فعالیت داردبه علت داشتن سرمایه بالا ساخت شهرک مسکونی تجاری تفریحی را در کشور امارات شروع میکند که اگر کسی ملکی را در سال 2003 به قیمت 150.000 $ در این شهرک خریداری میکرد. در ساله 2007 قیمت این ملک به 1.500.000 $ می رسید. در واقع به علت سرمایه گذاری کلان این شرکت طی 3 سال حدود 1000 % سود حاصل شده است که متوسط سود سالانه 350 % می شود.در واقع این شرکت های  Money manager  به علت در اختیارداشتن سرمایه ی بالا قدرت تولید سود بالا هم دارند.

حال فرض کنیم یک شرکت Money manager با حجم سرمایه کلانی که در اختیار دارد و با سرمایه گذاری بتواند 200 % سود تولید بکند. )که این البته سود واقعا کمی است(. از این 200 % فرض کنیم 50 % برای خودش برداشته و 150% به  Corporate bank بدهد. Corporate bank هم از این 150% معادل 50 % برای خودش برداشته و 100 % به bank Retail بدهد. در واقع Retail bank  100 % سود می کند. حال چرا  Retail bank ها به سرمایه گذاران خود سود کم مثلا 16 % یا 17 % می دهند؟

کم سود دادن بانک ها چند علت دارد. چند تا از این علل را بررسی می کنیم: 

1- دولت ها: در کشورها این دولت ها هستند که نرخ سود بانکی را تعیین می کنند. مثلا دولت اعلام میکند که بانک ها تا سقف 16 % یا 17 % می توانند سود بدهند. شاید یک بانک بگوید من می خواهم 20 % سود بدهم ولی طبق این قانون اجازه چنین کاری ندارد.

 2- هزینه ها: تمامی بانک ها برای خود هزینه های بسیار بالای دارند. که باید این هزینه ها را از سود های حاصله جبران کنند. اجازه دهید یک براوردی از این هزینه ها داشته باشیم. فکر می کنید یک بانکی مثل بانک صادرات در ایران چند شعبه داشته باشه؟ این بانک در ایران حدود 4800 تا شعبه دارد. ما فرض می کنیم 4000 شعبه.

 این شعبات هزینه های زیر را دارند:

 الف.اگر مساحت هر شعبه را 100 متر مربع در نظر بگیریم و قیمت هر متر را متوسط 5.000.000 تومان(تمامی شعبات در مناطق تجاری، بر خیابان اصلی که قیمت ملک بسیار بالاست احداث می شود):

20000000000000 = 5.000.000 × 100 × 4000 (1

ب.هر شعبه 10 تا کارمند با حقوق ماهانه 300.000 تومان داشته باشد:

12000000000 = 300.000 × 10 × 4000 (2

پ.اگر هر شعبه 10 دستگاه کامپیوتر داشته باشد و هزینه هر دستگاه 500.000 تومان باشد:

200000000000 = 500.000 × 10 × 4000 (3

ت.اگر هزینه دکوراسیون هر شعبه 10.000.000 تومان باشد:

40000000000 = 10.000.000 × 4000 (4

ث. هزینه های دیگر:

هزینه های گاو صندوق ، دستگاهATM   سیستم های امنیتی و...... × 4000 (5

در واقع بانک ها باید هزینه های بالا را از سود های حاصله پرداخت کنند.

به تمام اینها باید هزینه ی گزاف تبلیغات را هم اضافه کرد. بانکها برای جذب سرمایه گذار از تبلیغات استفاده می کنند که هزینه ی بسیار بسیار بالایی را به آنها تحمیل می کند به طوریکه برای هر ثانیه از تیزرهای تلویزیونی، بیلبوردها و... میلیونها تومان هزینه می کنند.

 باید به این نکته توجه کرد که بانک ها فقط می توانند سرمایه هایی که در اطراف محل خود هستند را جذب کنند.

و دیگر اینکه بانک ها 24 ساعته سود پرداخت می کنند در حالی که روزی حدود 8 ساعت کار می کنند و جذب سرمایه دارند.

 3- دپازیت : چون افراد در بانک ها سپرده گذاری می کنند هر زمان که مایل باشند می توانند پول خود را از بانک طلب کنند. در واقع بانک ها همواره باید در صدی از سود های حاصل شده را به صورت دپو یا ذخیره داشته باشند تا اگر کسی تقاضای پول خود را کرد پرداخت کنند (درصد دپازیت MAX 40% می باشد)

 به خاطر دلایل بالا بانک ها نمی توانند درصد سود بالایی به مشتریان خود بدهند. حال اگر افراد بتوانند سرمایه های خود را مستقیما به دست Money manager بر ساند با حذف واسطه های Retail bank و Corporate bank می توان سود بیشتری کرد.

خب! می دانیم که موسسه مالی اعتباری گمبیت، بر اساس تجارت الکترونیک و بر پایه ی پلتفورم اینترنتی عمل می کند که هیچ یک از هزینه های ذکر شده ی بانکها را ندارد و از آنجایی که با سرمایه گذاران، قرارداد بلند مدت 10 ماهه می بندد و آنها نمی توانند در این مدت پول خود را طلب کنند، بنابراین گمبیت با 100 درصد سرمایه ای که در اختیار دارد، تجارت می کند.

و پر واضح است که به خاطر ماهیت تجاری گمبیت و داشتن مجوزهای بین المللی، جذب سرمایه به صورت جهانی است.

این را هم باید اضافه کرد که فعالیت گمبیت بیشتر در بازار24 ساعته ای مثل فارکس است که برای خود گمبیت سود روزانه به همراه دارد ولی سود سرمایه گذارانش را ماهانه پرداخت می کند.